Het tikken van de herfst

Rain windowHet is medio augustus. Gurend blaast de wind krachtig langs mijn raam. De stromende regen tikt met ferme spatten tegen de ruit. Mijn vingers tikken mee op de letters van mijn toetsenbord. Alsof we samen muziek maken. Een gevoel van kalmte daalt op mij neer. Het is alsof elke druppel de tijd een stukje langer laat duren. Als een ritmisch duo bespelen de regen en ik beiden vol passie ons instrument. Zo herfstachtig en guur als het buiten is, zo knus en veilig voel ik me in mijn kleine kamer.  Zo had ik me het schrijverschap voorgesteld; je kunnen onttrekken aan een onstuimige buitenwereld, in alle rust je kunst beoefenen in een ruimte zonder haast en tijd. Behalve de twee lege flesjes energiedrank op mijn bureau, is er geen enkel bewijs te vinden voor de eerdere druk van de deadline vandaag. Het tikken van de klok heeft plaatsgemaakt voor het tikken van de herfst. De stress is verdwenen, er bestaat alleen nog rust.

Ineens priemt de zon voorzichtig haar stralen door het wolkendek heen. Als ik naar buiten kijk, zie ik dat het langzaamaan lichter wordt. De druppels tikken steeds zachter tegen het glas. Ik moet moeite doen om ze nog te kunnen horen. Het soepele samenspel van mijn toetsinstrument met de percussionist achter mijn venster sterft langzaam uit. De stralen van de zon worden overtuigender. Ze steken nu ook door het glas heen. Ik kan de warmte voelen op mijn rug. Jammer. Ik sta op, loop naar het venster en sluit mijn inbetweens. Beroofd van het rustgevende, regelmatige geluid van de regendruppels typ ik als solist verder. Teleurgesteld door de stilte, die me mijn rust ontnomen heeft. Buiten is de herfst voorbij, hij heeft zich weer genesteld in mijn lijf.